обіч

1. (діал.) Те саме, що обіччя — бічна частина чого-небудь, край, крайка, смуга вздовж краю; наприклад, обіч дороги, поля.

2. (діал.) Те саме, що обіччя — бік, сторона; положення осторонь, поза чимось.

Приклади:

Приклад 1:
Обіч поставити вози, а на них гармати. Усередину — коні та піхоту.
— Франко Іван, “Мойсей”